ANNEMİN DUASI GURBETİM OLDU.
18 yaşındaydım. Üniversiteyi kazanmıştım ve heyecanla annemin evinden ayrıldım. O gün, belki de farkında olmadan, hayatımın en uzun yolculuğuna çıkmıştım. O gidiş, dönüşü olmayan bir çıkış oldu. Başka bir şehirde okudum, yeni insanlarla tanıştım ve başka bir şehirden biriyle evlendim. Şimdi dönüp baktığımda, tam 35 yıldır doğup büyüdüğüm yerden uzakta, gurbet ellerdeyim. İlginç olan şu ki sadece ben değil, kardeşlerim de aynı durumda. Annemle babam altı çocuk sahibi ama hiçbirimiz artık yanlarında değiliz. Hepimiz başka şehirlerde, kendi ailemizi kurduk, kendi düzenimizi oturttuk. Birimiz doğuda, birimiz batıda… Hayat hepimizi farklı yönlere götürdü. Zaman geçiyor… Anne babamız yaşlandılar. Bizse artık onların yanında olmak istiyoruz. Daha çok zaman geçirmek, kalan ömürlerine daha çok sevgi sığdırmak istiyoruz. Ama yerleşik düzenimiz – işimiz, eşimiz, çocuklarımız – bizi olduğumuz yere bağlıyor. Kalbimiz onlarla ama ayaklarımız yerinden kalkamıyor. Kardeşlerle b...
